Polska na dwóch nogach

Joanna Konieczna

Kraj, jak każdy człowiek, żeby pójść dalej, musi najpierw stanąć na własnych nogach.

Na razie jesteśmy na klęczkach, bo narodowi straumatyzowanemu nędzą tożsamościową i bytową, brakuje nogi lewej. Śmiem twierdzić, że tak naprawdę nigdy jej nie miał. Można narzekać na „winę Tuska”, Kwaśniewskiego, Kaczyńskiego i kogo tu zechcemy wpisać, ale proponuję szersze spojrzenie.

Jesteśmy małym krajem, gdzieś w środku Europy, bez większych dokonań politycznych (z jednym, solidarnościowym wyjątkiem) i ekonomicznych, za to z ogromnym potencjałem „szabelki”. Możemy jednak być dumni z myśli naukowej i kulturowej – świat, o ile w ogóle nas rozpoznaje, to dzięki nazwiskom: Chopina, Miłosza, Wałęsy, Szymborskiej i Skłodowskiej-Curie. Mam taką myśl, że w naszych ludziach, w każdym jednym Kowalskim drzemie być może nowy Sienkiewicz, ale i przyzwoity stolarz i cukiernik. Czytaj dalej Polska na dwóch nogach

Dziecięca choroba liberalizmu

Rafał Woś

Rafał Woś, dziennikarz i publicysta ekonomiczny „Dziennika Gazety Prawnej”, obecnie „Polityka”, w swojej książce Dziecięca choroba liberalizmu zwraca uwagę na konkretne deficyty i patologie polskiego życia gospodarczego. Stara się zasiać w głowach czytelników wątpliwości. Może rozwiązania, które większa część polskiej opinii publicznej od dawna przedstawia jako jedyne słuszne i bezalternatywne, wcale takie nie są? Czy nie jest tak, że lekarstwa podawane od 25 lat polskiej gospodarce naprawdę jej (i nam) nie pomagają? Owszem, leczą jedno, ale zaraz skutkują wieloma groźnymi skutkami ubocznymi, na przykład czymś, co moglibyśmy nazwać totalną ekonomizacją wszystkiego.

Od 25 lat polska gospodarka cierpi na specyficzne schorzenie – dziecięcą chorobę (neo)liberalizmu. Woś jej korzeni upatruje w Czytaj dalej Dziecięca choroba liberalizmu

Postekonomia robotów

Krzysztof Lewandowski

Poniżej prezentujemy cały tekst Krzysztofa Lewandowskiego. Ale tutaj na zachętę filmowana rozmowa z nim na temat tego artykułu.

Klasyczny liberalizm, oparty na teoriach Adama Smitha i Davida Ricardo, niewiele ma wspólnego z „neoliberalizmem“, którym określa się obecny model kapitalizmu. W ciągu dwóch stuleci zmienił się przede wszystkim świat i przybyło w nim „niewidzialnych rąk rynku“. Te „niewidzialne ręce“ są jak dziury w dachu demokracji.

W ekonomii zmieniła się też miara świata, czyli sam pieniądz. W latach 1970-tych ostatecznie przestał on być powiązany w wymianie zagranicznej ze złotem i stał się tworem głównie prawniczo-księgowym, nie licząc niewielkiej jego ilości wciąż utrwalanej w materii i znajdującej się w obiegu pod postacią banknotów i monet.

Parę lat po zniesieniu powiązania pieniądza ze złotem rozpoczęła się rewolucja informatyczna, która tworzonemu metodą księgową kredytowi nadała rozmach niespotykany wcześniej w historii. To wtedy właśnie ospałe wcześniej giełdy towarowe Londynu i Nowego Jorku zaczęły się budzić do szaleńczej bitwy o rynki finansowe. Gdzieś musiały bowiem pomieścić nadmiar generowanego ex nihilo pieniądza kredytowego, jakim praktycznie stał się cały dostępny na rynku pieniądz. Czytaj dalej Postekonomia robotów

Aborcja – dogodny parawan do lekceważenia praw kobiet

Prof. Monika Płatek

Lekceważenie okazywane kobietom i ich prawom pokazuje, że debatuje się o aborcji, tak jakby Ustawa o planowaniu rodziny nie dotyczyła w pierwszym rzędzie spoczywającego na władzy obowiązku zapewnienia kobietom warunków do autonomicznego decydowania o ich płodności. Aborcja to tylko element tej ustawy; jej podstawą jest zobowiązanie władzy do respektowania praw reprodukcyjnych kobiet i mężczyzn.

Mam dość wmawiania nam wszystkim, że w dyskusjach o zmianie Ustawy o planowaniu rodziny, ochronie płodu i dopuszczalności przerywania ciąży chodzi o aborcję! Dość odmieniania aborcji przez przypadki tak, jakby Ustawa o planowaniu rodziny koncentrowała się na aborcji. Ta ustawa mówi o tym, że władza wie, że istnieją prawa reprodukcyjne, że są elementem praw człowieka, praw człowieka kobiet. Ta ustawa mówi o tym, że władza zobowiązuje się do przestrzegania tych praw. Sprowadzając wszystko do aborcji stwarza się wrażenie, że tylko tej kwestii Ustawa o planowaniu rodziny dotyczy. Tak nie jest. Czytaj dalej Aborcja – dogodny parawan do lekceważenia praw kobiet

Przyszłość energetyki a społeczeństwo

Energetyka prosumencka

W 2009 roku Parlament Europejski przyjął dyrektywę w sprawie energii ze źródeł odnawialnych. Szansą na osiągnięcie 3 x 20 jest energetyka obywatelska. Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES) ocenił w 2014 roku warunki niezbędne do jej rozwoju: zaangażowanie społeczne we wdrażanie energetyki obywatelskiej oraz mechanizmy wsparcia ze strony władz. Jak wynika z analizy „Odmienić przyszłość energetyki. Społeczeństwo obywatelskie jako główny podmiot produkcji energii ze źródeł odnawialnych” utrzymuje się duże zainteresowanie i potencjał przeprowadzenia obywatelskiej transformacji energetycznej ku zdecentralizowanej i zrównoważonej produkcji energii przy odpowiednich warunkach regulacyjnych. Czytaj dalej Przyszłość energetyki a społeczeństwo

Czego o BDP nie powiedział raport OECD

Rafał Kinowski

O Bezwarunkowym Dochodzie Podstawowym (BDP) napisałem już sporo. Idea, której mgliste początki sięgają okolic lat 60-tych XX wieku, początkowo nie wychodziła poza fazy akademickich rozważań. Wprawdzie przez lata próbowano z nią eksperymentować w wielu krajach i na wiele sposobów, jednak nigdzie nie wdrożono rozwiązania w całości. Większość doświadczeń nie przeszło poza fazę pilotażu, dostarczając jedynie danych do prac naukowych, a nie podwalin pod poważne programy społeczne i polityczne.

Czytaj dalej Czego o BDP nie powiedział raport OECD

Groźba republiki?

Marcin Bogusławski

Warto zwrócić uwagę, że idee republikańskie bywają przeciwstawiane ideom demokratycznym*. Z takim stanem rzeczy mamy do czynienia na przykład w USA, gdzie dwie największe siły polityczne to Partia Republikańska oraz Partia Demokratyczna. W ramach tej opozycji z republikanizmem łączy się religijnie motywowany konserwatyzm światopoglądowy — sprzeciw wobec aborcji, legalizacji związków jednopłciowych czy dostępu do narkotyków, przyzwolenie dla kary śmierci etc. — oraz poparcie dla neoliberalnej wizji gospodarki. Tak rozumiane idee republikańskie są, jak sądzę, żywotne w Polsce od początku transformacji ustrojowej. Jak zauważa Ireneusz Krzemiński: „Politycznie bowiem polski liberalizm od początku deklarował się jako liberalizm sympatyzujący z konserwatyzmem.

Czytaj dalej Groźba republiki?

Dwa populizmy i jeden postępowy racjonalizm

Anna Grodzka

Zasadniczą cechą ideologii populistycznej jest przekonanie, że ludzie co do zasady tworzą jakiegoś rodzaju jednorodną strukturę. Że ogół społeczeństwa charakteryzuje się cechami, które je spaja. Przekonanie to (jawnie lub milcząco) zakłada znaczną jednorodność społeczną. Zakłada na przykład, że ludzie są nośnikiem „zbiorowych tradycji” albo „charakteru narodowego”. Że mają jeden wspólny interes, jednego boga i wspólnego wroga. Klasyczna polityka i propaganda populistyczna właśnie na tym opiera głoszone przez siebie tezy i hasła. Te proste, a zatem ujmujące hasła szczególnie w trudnych czasach bywają na tyle politycznie skuteczne, że potrafią zawładnąć zbiorową świadomością. I zbiorowym działaniem. Nietrudno nie zauważyć, że populizm bywa nie tylko prawicowy, ale także lewicowy. Skąd to znamy?

Czytaj dalej Dwa populizmy i jeden postępowy racjonalizm

Co po kaczyzmie?

Kuba Puchan

Protest opozycji parlamentarnej i Komitetu Obrony Demokracji (KOD) umarł w oparach absurdu i śmieszności. Nie ma już nawet znaczenia, czy był on słuszny, czy nie.

Najbardziej miażdżące są wyniki sondażu CBOS z 14 stycznia 2017 r. PiS – 35 proc., a Nowoczesna i PO – 34,6 proc. poparcia. Miesięczny protest, blokada mównicy sejmowej, setki osób pod Sejmem – nie dało to właściwie nic. Dlaczego?

Czytaj dalej Co po kaczyzmie?

Nasze środowisko

Jesteśmy elementem środowiska naturalnego Ziemi. Jesteśmy jednocześnie najbardziej odpowiedzialni za jej stan. Zrozumieliśmy już, że jakość naszego życia fundamentalnie zależy od stanu naszej planety, a jej zasoby są ograniczone. Tworząc wizję naszej przyszłości nie sposób o tym zapominać. A przecież zbyt często zapominamy.

System neoliberalnego kapitalizmu opiera się na wpisanej w kodeksach spółek zasadę pogoni za zyskiem za wszelką cenę. Zrozumieliśmy, że tak dłużej być nie może. Powstrzymajmy niszczenie środowiska, bo niszczy ona jakość naszego życia. Wyprodukowane towary i finansowy zysk nie zastąpią nam tego, co tracimy degradując warunki, w jakich żyjemy. Powstrzymajmy ten proces tworząc wizję świata, w jakim chcielibyśmy żyć.

Wyciągając wnioski z publikowanych na naszej stronie tekstów i nadesłanych do tej pory komentarzy wyłoniliśmy następujące propozycje programowe dla V RP – Polski fair.

(Niektóre ze składanych tu propozycji mają charakter alternatywny lub nie są jeszcze dostatecznie zdefiniowane. Mamy nadzieję, że w toku dalszej dyskusji uda się nam wybrać najwłaściwsze konkretne rozwiązania.)

Czytaj dalej Nasze środowisko

V RP?! A cóż to za zabawa z numeracją?

Adam Cioch

Wiele osób, którym skądinąd podoba się pomysł budowania wizji nowej Polski, uważa, że nazwa V RP jest zbędna, niepoważna lub pompatyczna. Dlaczego wymyśliliśmy akurat Piątą Republikę?

Czytaj dalej V RP?! A cóż to za zabawa z numeracją?

Społeczeństwo

Społeczeństwo to ogół ludzi na danym obszarze: w państwie, grupie państw, świecie, posiadających wspólne, stale modyfikujące się, cechy szeroko pojętej kultury i wzajemnych relacji społecznych.

Komunikacja społeczna i będąca w znacznej mierze jej skutkiem polityka są procesami mającymi wpływ na ich kształtowanie. To niekończący się proces. Czy zmierza ku postępowi – poprawie jakości wspólnego życia? To zależy od wartości, jakie leżą u podstaw danej kultury i skuteczności społecznej komunikacji. Debata społeczna oparta o różne wartości trwa.

Chcielibyśmy, aby dominowały te z nich, które są korzeniami rozwoju i postępu, a nie destrukcji. Chcielibyśmy, aby ta debata znalazła swoje odzwierciedlenie także w miejscu, gdzie wspólnie tworzymy wizję pożądanej przyszłości.

Wyciągając wnioski z publikowanych na naszej stronie tekstów i nadesłanych do tej pory komentarzy wyłoniliśmy następujące propozycje programowe dla V RP – Polski fair.

(Niektóre z propozycji mają charakter alternatywny lub nie są jeszcze dostatecznie zdefiniowane. Mamy nadzieję, że w toku dalszej dyskusji uda się nam wybrać najwłaściwsze konkretne rozwiązania.)

Czytaj dalej Społeczeństwo

Gospodarka i finanse

System gospodarczy i finansowy od samych podstaw kształtuje relacje społeczne i jakość naszego życia. Istotą procesu wspólnego gospodarowania jest wytwarzanie dóbr i usług, zapewniających zaspokojenie potrzeb społeczeństwa. Gospodarka to także zasady kierujące ich dystrybucją, redystrybucją, sferą pracy i wymiany. W wyniku działania przyjętych prawem i bezprawiem zasad nasze życie regulowane jest także przez system pieniężny – finanse.

Nie można nie zauważyć, że gospodarka i system finanse wiążą się ze wszystkimi ważnymi sferami naszego życia. Stanowią nie tylko o jakości naszego życia, ale także decydują o relacjach pomiędzy ludźmi – relacjach społecznych – tworzeniu się klas, warstw i środowisk społecznych.

System gospodarczy i finansowy – w tym przypadku tzw. „kapitalizm wolnorynkowy” – przybrał w ostatnich dziesięcioleciach szczególnie ekstremalną formę neoliberalizmu. Jego skutkami są narastające lawinowo nierówności społeczne w świecie i w ramach społeczeństw tzw. „państw demokratycznych”, dominacja dysponentów kapitału nad demokratycznymi sposobami sprawowania władzy ekonomicznej.

Pozbawiony wad model gospodarowania prawdopodobnie nie jest możliwy. Ale to właśnie oznacza, że budując WIZJĘ V Rzeczpospolitej – Polski fair, powinniśmy poszukiwać rozwiązań, które byłyby najlepszym przybliżeniem do ideału. Wyciągając wnioski z publikowanych na naszej stronie tekstów i nadesłanych do tej pory komentarzy wyłoniliśmy następujące propozycje programowe dla V RP – Polski fair.

(Niektóre z propozycji mają charakter alternatywny lub nie są jeszcze dostatecznie zdefiniowane. Mamy nadzieję, że w toku dalszej dyskusji uda się nam wybrać najwłaściwsze konkretne rozwiązania.)

Czytaj dalej Gospodarka i finanse

Demokracja

Gdyby demokracja działała prawidłowo, to podejmowane decyzje polityczne oraz stanowione prawo działałoby zawsze w obiektywnym interesie obywateli. Niestety tak nie jest, a idealny model prawdopodobnie nie jest możliwy. Ale to nie znaczy, że budując WIZJĘ V Rzeczpospolitej – Polski fair, nie powinniśmy poszukiwać rozwiązań, które byłyby najlepszym przybliżeniem do ideału.

Wyciągając wnioski z publikowanych na naszej stronie tekstów i nadesłanych do tej pory komentarzy wyłoniliśmy następujące propozycje programowe dla V RP – Polski fair.

(Niektóre z nich mają charakter alternatywny lub nie są dostatecznie precyzyjnie zdefiniowane. Mamy nadzieję, że w toku dalszej dyskusji uda się nam wybrać najwłaściwsze rozwiązania.)

PROPOZYCJE PROGRAMOWE dla V RP:

ORDYNACJA WYBORCZA

Wprowadzenie ordynacji wyborczej, która nie „marnuje” głosów oddanych przez wyborców. Taką ordynacją jest system wyborczy: Single Transferable Vote (STV) „pojedynczego głosu przechodniego”. Łączy ona zalety metod większościowych i proporcjonalnych, nie mając jednocześnie większości ich wad.

Opiera się na głosowaniu preferencyjnym – nie zaznaczamy krzyżykiem jednego kandydata, a szeregujemy ich od naszym zdaniem najlepszego do najgorszego z możliwością wyboru z różnych list. Ta ordynacja powoduje, że minimum głosów wyborców jest „zmarnowanych”. Więcej można przeczytać tutaj.

KOMUNIKACJA SPOŁECZNA

Nie ma demokracji bez rzetelnej komunikacji publicznej. Niezbędna jest zatem jej reforma. Media publiczne należy finansować wyłącznie z budżetu państwa. Wysokość tego finansowania należy ustalić ustawowo, a nie poprzez decyzje rządowe. Media publiczne nie powinny emitować reklam. Telewizja publiczna powinna być przedsiębiorstwem społecznym lub państwowym, a nie spółką prawa handlowego. Powinna być nadzorowana przez Radę wybieraną spośród autorytetów kultury i nauki.

Należy stworzyć transparentne programy finansowania misji edukacji i kultury – na zasadzie podobnej do funkcjonowania Państwowego Instytutu Sztuki Filmowej – a zatem, kto chce zarabiać na prowadzeniu biznesu medialnego musi składać się na koszty medialnej działalności publicznej. Z tych środków powinno  budować się dostępną powszechnie „domenę publiczną” w internecie i wspierać inicjatywy obywatelskie NGO o dużym znaczeniu kulturotwórczym i informacyjno-opiniodawczym.

LISTY WYBORCZE

Rozwiązanie problemu tzw. „jedynek”. Wyborcy mają skłonność do oddawania głosu na pierwszą osobę na liście danego komitetu wyborczego. Część wyborców, głosując na dane ugrupowanie polityczne czuje się zwolniona z rozważenia wyboru konkretnego kandydata z listy. Oddając głos na pierwszego z listy głosuje bardziej na ugrupowanie niż na jego konkretnego przedstawiciela. To preferuje kandydatów wskazanych przez partię lub komitet wyborczy. Aby skłonić wyborców do bardziej przemyślanej decyzji proponuje się zastosowanie okrągłych list wyborczych lub losowania kolejność nazwisk na liście ugrupowania.

PROGI WYBORCZE

Obniżenie 5 procentowego progu, który decyduje o uzyskaniu mandatów w parlamencie przez partię lub ugrupowanie, do progu 2 lub 3 procentowego.

FINANSOWANIE UGRUPOWAŃ POLITYCZNYCH

Finansowanie partii i komitetów wyborczych uzyskujących określone poparcie wyborców odpisami podatkowymi. Obywać by się to miało analogicznie jak finansujemy organizacje pozarządowy pożytku publicznego podczas składania zeznań podatkowych. Nie musiałby to być 1%, jak ma to miejsce przy finansowaniu NGO-sów. Ten system pozwalałby na praktyczne, coroczne weryfikowanie poparcia dla poszczególnych ugrupowań politycznych. Ten system zachowywałby zasadę finansowania ugrupowań politycznych z budżetu, ale wysokość dotacji zależałaby od aktualnego poparcia wyborców.

Należałoby uczynić wydatkowanie uzyskanych środków finansowych przez ugrupowania polityczne absolutnie transparentnym poprzez publikację wszystkich wydatków ze szczegółowym opisem w internecie.

Nie cały fundusz powinien być w dyspozycji kierownictwa partii lub ugrupowania. Co najmniej 60% środków powinno pozostawać w dyspozycji konkretnych posłów z przeznaczeniem na usługi eksperckie i kampanie informacyjne. Pozwoli to posłom nie ulegać szantażowi lidera ugrupowania.

KOMPETENCJE W SAMORZĄDZIE

Wzmocnienie kompetencji ciał wybieranych w strukturze samorządu kosztem organów wykonawczych. W szczególności umocnienie ich kompetencji przy zatrudnianiu w urzędach i spółkach samorządowych.

SENAT

Przekształcenie Senatu w izbę strategicznego planowania i nadanie tym projektom specjalnego znaczenia. Zmiana trybu wybierania Senatorów na STV.

ZDEMOKRATYZOWAĆ EUROPĘ

Prowadzić działania polityczne i dyplomatyczne na rzecz demokratyzacji Unii Europejskiej. Umocnić pozycję Polski w strukturach UE. Podjąć działania zmierzające do wyłonienia demokratycznego Zgromadzenia Konstytucyjnego UE i stworzenia projektu Europejskiej Konstytucji. Podjąć działania dyplomatyczne zmierzające do reformy polityki finansowej i monetarnej UE. W tym eliminacja Paktu Fiskalnego na rzecz paktu społecznego. Pozbawić Europejski Bank Centralny prawa do prowadzenia polityki ratowania banków prywatnych. Domagać się umożliwienia bankom państwowym kreacji pieniądza. Ograniczyć kompetencje Komisji Europejskiej na rzecz Parlamentu Europejskiego.

Praworządność

Prawo i jego stosowanie – praworządność – są warunkiem istnienia każdego społeczeństwa. Praworządność bywa zagrożona przez niesprawność jej wymierzania albo egzekucji. Jej poprawne funkcjonowanie jest warunkiem istnienia państwa, i o ile prawa są sprawiedliwe, jest warunkiem istnienia sprawiedliwości oraz racjonalności wzajemnego funkcjonowania.

Praworządność to nie tylko „dobre prawo” – stanowione zgodnie ze świadomą wolą i interesem społeczeństwa – ale także jego sprawne i sprawiedliwe stosowanie. Niestety, jeszcze tak w Polsce nie było, aby można było powiedzieć, że satysfakcjonuje nas stan praworządności. W ostatnim okresie jest ona szczególnie zagrożona przez politykę IV RP, która podporządkowała i nadal podporządkowuje stosowanie prawa politycznej woli partii i jej liderów.

Idealny model prawdopodobnie nie jest możliwy.

Ale to właśnie oznacza, że budując WIZJĘ V Rzeczpospolitej – Polski fair, powinniśmy poszukiwać rozwiązań, które byłyby najlepszym przybliżeniem do ideału. Wyciągając wnioski z publikowanych na naszej stronie tekstów i nadesłanych do tej pory komentarzy wyłoniliśmy następujące propozycje programowe dla V RP – Polski fair.

(Niektóre z propozycji mają charakter alternatywny lub nie są jeszcze dostatecznie zdefiniowane. Mamy nadzieję, że w toku dalszej dyskusji uda się nam wybrać najwłaściwsze konkretne rozwiązania.)

Czytaj dalej Praworządność

Podatki to nasza wolność

Instytut Globalnej Odpowiedzialności (IGO)

Podatki są głównym źródłem dochodów budżetowych państwa. Opłacają budynki rządowe, szkoły, szpitale, drogi, znaki drogowe, policjantów, nauczycieli, lekarzy, samoloty rządowe, samochody policyjne, armię a nawet oświetlenie w mieście.

Podatki są ważnym aspektem życia prawie każdego człowieka. Podatki wpływają na koszty prowadzenia gospodarstwa domowego, przedsiębiorstwa czy inwestycji. Państwa nie byłoby bez podatków, a podatków bez państwa.

Czytaj dalej Podatki to nasza wolność

Po co komu BDP?

Anna Grodzka, Łukasz Komuda

„Ten pieprzony kapitalizm” to audycja, w której Anna Grodzka i współprowadzący Łukasz Komuda podejmują się krytyki obecnego systemu ekonomicznego.

Anna Grodzka i Łukasz Komuda rozmawiają z:

Czytaj dalej Po co komu BDP?

Moc pieniędzy, moc ludzi

Adam Cioch

Sile ciężkich portfeli może się przeciwstawić tylko siła wielu świadomych jednostek. Dodajmy – dobrze zorganizowanych i zdeterminowanych jednostek. Ogłoszono dane na temat nierówności na świecie. Wynika z nich, że ośmiu (8!) najzamożniejszych ludzi ma więcej pieniędzy niż 3,6 miliarda najbiedniejszych.

Czytaj dalej Moc pieniędzy, moc ludzi

Potrzeba inspirującej utopii

Tomasz Kozlowski

Każde społeczeństwo potrzebuje jakiejś sensownej wizji, którą można by realizować. Jakiegoś celu do osiągnięcia. Od kilku dni nie daje mi spokoju myśl wyrażona przez wybitnego francuskiego socjologa Alaina Touraine’a (po polsku ukazał się między innymi jego esej „Po kryzysie” – znakomite rozpoznanie przyczyn kryzysu ekonomicznego, który rozpoczął się w 2007–2008 r., wraz ze wskazaniem tego, co w życiu społeczeństw i państw wymaga zmiany). W książce „Critique de la modernité” pisze on, że wraz z procesem usuwania ponadspołecznych fundamentów moralności dobrem staje się to, co jest dla społeczeństwa doraźnie użyteczne. Jednostka podporządkowana zostaje prawu i obowiązkom, które mają sens utylitarny i funkcjonalny. Prawa i obowiązki stanowią zaś urzędnicy państwowi, którym przypisuje się rolę przekaźnika „woli powszechnej”.

Czytaj dalej Potrzeba inspirującej utopii

Raje podatkowe i spółki widma

Rafał Kinowski

Największe banki Europy unikają podatków.

„Otwieranie bankowych skarbców” tymi słowami tytułuje swój najnowszy raport Oxfam. Na potrzeby badania aktywiści z organizacji pozarządowej przyjrzeli się działalności 20tki europejskich banków z: Wielkiej Brytanii (5), Francji (5), Niemiec (3), Holandii (2), Włoch (2), Hiszpanii (2) i Szwecji pod kątem transparentności ich operacji.

Czytaj dalej Raje podatkowe i spółki widma